Psycholog dziecięcy – pytania, które najczęściej zadają rodzice. Część 8. Fakty i mity dotyczące dogoterapii

Pies nie jest terapeutą. Chociaż nazwa może być myląca, pełni raczej rolę asystenta w terapii. Nawet najlepiej wyszkolony pies nadal jest zwierzęciem, które potrzebuje swojego przewodnika.

Dogoterapia polega przede wszystkim na obecności psa podczas zajęć. Czasem jest to zabawa i głaskanie, a czasem pies śpi, odpoczywa lub po prostu towarzyszy uczestnikom. W wielu przypadkach sama jego obecność jest wystarczającym elementem wspierającym zajęcia.

Pies asystujący w terapii musi być odpowiednio przygotowany i posiadać właściwe cechy. Nie każdy pies nadaje się do takiej pracy. Równie ważny jest jego przewodnik, czyli specjalista w danej dziedzinie. To na nim spoczywa odpowiedzialność za skuteczność terapii, bezpieczeństwo dziecka oraz dobrostan zwierzęcia.

Wiele badań wskazuje, że obecność psa może wspierać dziecko w rozwoju wielu obszarów, a także pomagać mu zdobywać nowe doświadczenia i przeżycia.

Zajęcia z udziałem psa nie będą odpowiednie między innymi dla dzieci, które boją się psów, mają medyczne przeciwwskazania do kontaktu ze zwierzęciem lub nie są w stanie przestrzegać zasad obowiązujących podczas zajęć.

Zajęcia z udziałem psa nie zastępują terapii psychologicznej. Mogą być jej elementem i wspierać proces terapeutyczny. Pies nie jest w stanie zastąpić specjalisty ani samodzielnie zapewnić bezpieczeństwa sobie i dziecku. Mimo najlepszego przygotowania nadal jest zwierzęciem, które potrzebuje przewodnika.