1. Po czym rodzic może rozpoznać, że warto skonsultować dziecko z psychologiem?
Najczęściej rodzice przychodzą z dzieckiem, kiedy widzą że jest im obojgu trudno, nie są w stanie się wzajemnie zrozumieć albo wydarzy się w ich zyciu coś nagłego. Natomiast często myśl o rozmowie z psychologiem krąży po rodzica głowie dużo wcześniej. Silniejsze są jednak obawy co sobie o mnie pomyśli, czy uzna mnie za kogoś kto nie radzi sobie z dzieckiem, pewnie wszyscy sobie radzą a ja mam jakiś problem. Nic bardziej mylnego. Jeśli cokolwiek cię niepokoi to pytaj i mów o tym. Nie ma rodziców idealnych, nikt nie wie wszystkiego, nie ma też uniwersalnej instrukcji obsługi do dzieci. Nie ma się czego bać, po rozmowie może być tylko lepiej.
2. Które zmiany w zachowaniu dziecka powinny szczególnie zwrócić uwagę rodzica?
Każde które wydaje się rodzicowi nietypowe dla jego dziecka. To rodzic zna swoje dziecko najlepiej, wie jak się zachowuje, co lubi, kiedy się uśmiecha itd. Jeśli cokolwiek zwróci twoją uwagę warto to skonsultować. Często też zmiany w zachowaniu dziecka dostrzegają bliscy lub osoby z otoczenia dziecka np. w przedszkolu czy szkole. Wtedy też warto zachować czujność i uważnie obserwować swoje dziecko.
3. Czy dziecko musi mieć diagnozę, orzeczenie lub zaburzenie, żeby skorzystać z pomocy psychologa?
Absolutnie nie, psycholog to osoba, której zadanie jest wysłuchać i wesprzeć każdego kto tego potrzebuje. Nie ma znaczenia z jaką historią przychodzi, dla nas każdy jest tak samo ważny. Dzieci z orzeczeniem czy opinią różnią się tylko tym, że mamy podstawę do tego jak działać. Po prostu wiemy troszkę więcej o funkcjonowaniu dziecka i jego trudnościach a przez to dobieramy odpowiednią strategię działania.
4. Z jakimi problemami rodzice najczęściej zgłaszają się do psychologa dziecięcego?
Najczęściej są to trudności związane z funkcjonowaniem dziecka w domu i/lub w placówce np. reakcje nieadekwatne do sytuacji, nagłe zmiany w zachowaniu,
trudności w relacjach z innymi. Wachlarz jest naprawdę szeroki. Wszystkie te problemy łączy jedno, wynikają zawsze z troski rodzica o dziecko.
5. Czy nieśmiałość, trudności w nawiązywaniu relacji albo niska pewność siebie mogą być powodem konsultacji?
Każde zachowanie dziecka, które wydaje się martwić rodzica jest dobrym powodem, aby porozmawiać z psychologiem. Trudność w relacjach i niska samoocena to ważne sygnały szczególnie dla rozwoju emocjonalnego i społecznego dziecka.
6. Kiedy problemy ze snem, jedzeniem, koncentracją lub kontrolowaniem emocji mogą mieć podłoże psychologiczne?
Dobrym pomysłem będzie sprawdzenie stanu zdrowia dziecka poprzez wykonanie podstawowych badań i konsultacji z pediatrą, który jest w stanie ocenić czy dziecko fizjologicznie nie ma żadnych trudności. Jeśli problem nie leży po stronie zdrowia fizycznego wtedy warto zastanowić się czy nie dzieje lub nie zadziało się coś nietypowego w życiu dziecka, co może być przyczyną problemów ze snem, jedzeniem, koncentracją lub kontrolą emocji.
7. Jakie wydarzenia w życiu rodziny mogą powodować potrzebę spotkania z psychologiem, na przykład przeprowadzka, rozstanie rodziców lub ciężka choroba? Czy warto w takich sytuacjach zgłosić się do psychologa profilaktycznie?
Dzieci widzą więcej niż się dorosłym wydaje, często próbują sobie na swój sposób tłumaczyć każdą zmianę, którą dostrzegą. Jeśli rodzic czuje, że nie jest w stanie wesprzeć dziecka wystarczająco mocno, to pomoc psychologa będzie dobrym pomysłem. Czasem wystarczy nawet rozmowa rodzic-psycholog, gdzie można rozwiać wszystkie wątpliwości i ustalić najlepszą ścieżkę działania
8. Czy rodzic może najpierw przyjść sam, bez dziecka, żeby omówić swoje obawy?
Oczywiście, jeśli jest coś co niepokoi rodzica to zawsze warto to omówić. Czasem taka rozmowa jest wystarczająca, żeby rodzic poczuł, że nie jest sam i że zwrócenie się o pomoc nie jest niczym złym.
