You are currently viewing Psycholog dziecięcy – pytania, które najczęściej zadają rodzice. Część 2. Psycholog czy psychiatra?

Psycholog dziecięcy – pytania, które najczęściej zadają rodzice. Część 2. Psycholog czy psychiatra?

9. Czym różni się psycholog dziecięcy od psychiatry dziecięcego?

Najprościej odpowiedzieć obrazem. Wyobraź sobie, że dziecko niesie ciężki plecak, psycholog pomoże mu zajrzeć do środka i poukładać albo wyjąć niektóre elementy żeby było lżej. Natomiast jeśli plecak jest za ciężki to trzeba wzmocnić dziecko, wtedy ma więcej siły, żeby iść, tę rolę odgrywa psychiatra . Żaden ze specjalistów nie jest lepszy ani gorszy, wspólnie działają aby wesprzeć dziecko, różnica jest taka że stosują inne metody.

10. W jakich sytuacjach psycholog może zasugerować konsultację z psychiatrą?

Psychiatra jest też szczególnie pomocny w każdej sytuacji związanej z zagrożeniem życia i zdrowia dziecka. Konsultacja z psychiatrą to też dobry kierunek szczególnie w przypadku dzieci, u których zachowania i wnioski z obserwacji sugerują jakieś zaburzenia rozwojowe np. spektrum autyzmu lub ADHD. Wtedy psychiatra pomaga w diagnozie i dalszym wsparciu terapii.

11. Do którego specjalisty rodzic powinien zgłosić się w pierwszej kolejności, jeśli nie wie, jakiego rodzaju pomocy potrzebuje dziecko?

W takim wypadku dobrze jest zacząć od rozmowy z psychologiem, który wysłucha z jakimi trudnościami mierzy się rodzic i dziecko, pomoże wyznaczyć dalszą ścieżkę działania i wesprze w bieżących sprawach.

Magdalena Rudzińska - Psycholog dziecięcy

Psycholożka dzieci i młodzieży, która w swojej pracy stawia na uważność, poczucie bezpieczeństwa i indywidualne podejście do każdego dziecka oraz jego rodziny. Wspiera dzieci w radzeniu sobie z emocjami, trudnościami w relacjach, wyzwaniami rozwojowymi i codziennymi problemami. Prowadzi konsultacje psychologiczne, zajęcia psychoedukacyjne oraz Trening Umiejętności Społecznych. Stale rozwija swoje kompetencje, również w obszarze dogoterapii. Najważniejsze jest dla niej budowanie relacji, w której dziecko czuje się akceptowane, rozumiane i ma przestrzeń, by być sobą.