1. Jak wygląda pierwsza konsultacja psychologiczna dotycząca dziecka?
Zazwyczaj jest to rozmowa z rodzicem, podczas której omawiamy zaobserwowane trudności, lepiej się poznajemy i ustalamy wstępną ścieżkę działania. Może też być tak, że na pierwszym spotkaniu jest obecne również dziecko, wtedy rozmowa przebiega nieco inaczej, tak żeby dziecko nie czuło, że jest problemem czy trudnością. Pierwszy kontakt z psychologiem powinien być wspierający i oparty na wysłuchaniu potrzeb rodzica oraz dziecka.
2. Czy pierwsze spotkanie odbywa się z rodzicem, z dzieckiem czy wspólnie?
To zależy. Zazwyczaj pierwsze spotkanie odbywa się z rodzicem, natomiast są różne sytuacje, które wymagają nieszablonowego podejścia. Pierwsze spotkanie ma być komfortowe i wspierające dla rodzica oraz dziecka.
3. W jaki sposób psycholog rozmawia z młodszym dzieckiem, które nie potrafi jeszcze dokładnie opisać swoich emocji?
Z młodszymi dziećmi rozmowa przekierowana jest na zabawę, w ruch idą pacynki, zabawki, pluszaki. Rozmowa zawsze dostosowana jest do potrzeb i możliwości dziecka.
4. Jak rodzic może wyjaśnić dziecku, kim jest psycholog i po co odbędzie się spotkanie?
Dla młodszych dzieci często psycholog kojarzy się z zabawą, czytaniem książeczek i rysowaniem. To bardzo słuszne skojarzenie, przez te wszystkie narzędzia psycholog jest w stanie zaobserwować co się dzieje i wesprzeć dziecko. Starsze dzieci zazwyczaj doskonale wiedzą kim jest psycholog, często mają obawy związane z tym, że zostaną ocenione i źle odebrane. Czasem towarzyszy im też poczucie, że wizyta u psychologa oznacza, że coś jest z nimi nie tam. Warto wtedy podkreślić, że spotkanie jest po to aby lepiej się poznać a w dalszej perspektywie stworzyć przestrzeń do rozmów o tym, co dla dziecka trudne i niezrozumiałe. Dzieciom często też pomaga zapewnienie, że wszystko to o czym rozmawia z psychologiem zostaje między nimi I nie „wycieka do rodziców”, to pozwala dzieciakom zaufać i otworzyć się przed obcą dla nich osobą.
5. Co dzieje się, kiedy dziecko nie chce rozmawiać albo początkowo nie chce współpracować?
To całkowicie normalne, one też potrzebują czasu żeby poznać psychologa, zaufać i się otworzyć. Ważne jest tutaj dostosowanie się do potrzeb dziecka i dopasowanie do tempa jakiego potrzebuje. Psycholog nie powinien naciskać, wymuszać odpowiedzi i wprowadzać dziecka w zakłopotanie. Powinien tworzyć wspierającą, przyjazną atmosferę, która pozwoli dziecku poczuć się swobodnie.
6. Czy brak szybkiej poprawy oznacza, że terapia nie działa?
Tu kluczowe jest stwierdzenie, co to jest szybka poprawa. Jeśli rodzic oczekuje, że po 2-3 spotkaniach dziecko będzie „naprawione” to muszę Państwa rozczarować. Terapia dzieci często trwa długo, ze względu na wyjątkowość małego człowieka, który ciągle się rozwija i nieustanie mierzy z trudnościami. Ważne też jest wsparcie i zaangażowanie ze strony rodziców, nie będzie efektów, jeśli oni nie pomogą dziecku i nie będą go równolegle wspierać. Każde spotkanie z dzieckiem przynosi efekt, mimo że czasem zupełnie go nie widać na pierwszy rzut oka.
